اعترافات یک ذهن پاک

little-blue-of-calm — Thu, 12 Nov 2009 22:37:18 GMT

داره بارون مياد . نفس خنکی رو که ميره تو ريه هات دوست داری . با اومدن بارون يه آرامشی روحت رو پر کرده کم سابقه و دوست داشتنیِ . پشت يه چراغ قرمز طولانی گير کردی . بر عکس هميشه ، نه عجله داری ،نه از اين وضعيت عصبانی . نوای Leonard Cohen يه جورايی ميره تو اعماق روحت . به يه صلح با تمام دنيا دست پيدا کردی . به موسيقی گوش ميکنی ، بارون رو بو ميکنی و به عابرهايی که از جلوت مي گذرن و هر کدوم غرق در دنيای خودشونن ، خيره ميشی . يه دفعه ، تصوير آدمها، جلوت محو ميشه و فقط قطره های بارون رو مي بينی که مي ريزن پايين .. پايين .. پايين ...
وقتی به خودت ميای ، ديگه اون خودِ چند لحظه قبل نيستی ، تو همين چند لحظه کوتاه ، انگار بارون هرچی گرد و خاک درونت بوده رو شسته و برده . سبک شدی . چه حس قشنگی ، حتی اگه برای يه روز باشه !!

little-blue-of-calm — Tue, 03 Nov 2009 18:12:32 GMT

عجب مهتاب بی تابی! دوست دارم تا خود صبح ستاره بگيرم . قلابم رو به آسمون بندازم و تور ستاره گيریم رو تو ساحل ابرا بگسترونم . هر چی ستاره جمع کردم ميون تو و ماه و خودم قسمت می کنيم . خورده ستاره ها هم مال من . می خوام فردا یه معجونی بسازم از ستاره و صبح و بارون . لاجرعه سر بکش تا فردا شب تو باشی که قايقت رو به آسمون میندازی . اينجا تو قاب پنجره منتظرت می مونم . پاروها رو فراموش نکنی .

little-blue-of-calm — Tue, 27 Oct 2009 23:24:30 GMT

امشب یه جوریه ... یه جور عجیبی آروم ... انگار که نشسته باشی تو یه کافه ، کوچیک و خلوت ، ته دنیا ... شیر قهوه ت رو آروم آروم هم بزنی و از پنجره بیرون رو نگاه کنی ... سبزی برگ های شمعدونی لب پنجره ، نگاهتو خیس کنه ... فنجون بزرگ سفالی رو بی اونکه از پنجره چشم برداری ، به لب هات نزدیک کنی و بوی ناب قهوه گیجت کنه ... یواش یواش قهوه رو مزه مزه کنی و بذاری تلخی و داغیش ، لرد ببنده روی لب هات و گم بشی . شاید تو وزش نسیم ... شاید تو جریان سیال یه ترانه ... شاید هم تو آغوش یه خاطره

little-blue-of-calm — Wed, 21 Oct 2009 21:11:18 GMT

دیگه فرق زیادی نمی کنه ، کسی ، روزی ، جایی سیب رو از شاخه چیده و به تو عصیان رو آموخته . حالا اگه هر شب هم برقی آسمون رو بشکافه تا پاره پاره بشه و اگه خیزابها سهمگین بتازن بر هر چه ساحل و کرانه است و اگه کوه های یخ به چرخش در بیان و اگه تموم تابستون برف بباره! و تموم زمستون آفتاب بتابه و اگه سپیده دم و غروب خونین بشن در زمینه ای از خاکستر و اگه تمامی رودها در سر بالایی ها جریان یابند و اگه رنگین کمان ها قوسی داشته باشن تا انتهای افق و اگه آبشارها و تالابها به همدیگه برسن و اگه کوهها و صخره ها در زیر ریزش بی پایان باران رنگی دیگه بگیرن به غیر از رنگ سنگ و اگه تمامی گل ها و گیاهان برای پرنده و انسان ترانه ای بخونن به شکل هذیان و شعر ... باز هم فرق زیادی نمی کنه . سیب سرخ در دست توست . چیده . گاز زده . حالا باید تا آخر جهان بری با سیبی در دست .

پ . ن : موفقیت خواهر عزیزم در جشنواره برترین بانوان وبلاگ نویس (وبلاگ نوشته های من) را تبریک میگم و براش موفقیت روز افزون آرزو میکنم .

little-blue-of-calm — Sat, 29 Aug 2009 20:20:45 GMT

چشمات رو دیوونه وار دوست دارم . با چشمام سلام می کنم ، با چشمات جواب می دی . با چشمام از دوست داشتن می گم ، با چشمات از دوست داشتن می گی . خیره می شم . غرق می شم . جون می گیرم . تنفس می کنم . چشمات رو با تمام وجود حس می کنم ، پنجره مقدسی که من رو به سوی مقدس ترین احساس زیستن می بره ، به سوی عشقی از جنس آبی آسمون ، از جنس سبز جنگل ، از جنس صورتی نسیم ، از جنس دریا .

سلام !

کلمه ای با همون آهنگ قدیمی . آهنگی که زندگی رو در جانم می ریزه . می گم : یادت هست ؟ می گی : هیچ چیزی یادم نیست . دردها و رنج ها در ذهنم می گذره . راستی چرا باید با یاد آوری خاطره خراب شد ؟ می گم : یادم رفت . می خندی . می خندیم . سپید و صورتی . راستی بریم پای رود خونه . می ریم . اون سمت کلبه جنگلی رود خونه کوچیک ماست و این سمت جنگل بزرگ . میون جنگل کلبه ای تنهاست که عشقی بزرگ تنهاییش رو پر می کنه .

little-blue-of-calm — Mon, 04 May 2009 09:18:18 GMT

بهار که می شه روز شماری می کنی تا تابستون بشه و یه بهونه ای پیدا کنی و بری سفر . اصلا چرا همه آدما می ذارن توی دوره آرامششون و وقتی همه چیز مهیا میشه می رن سفر ؟ مگه آدم فقط تو این موقعیت ها باید سفر بره ؟ اصلا اومد و هیچ وقت همه اون چیزایی که می خواستیم برای سفر رفتن جور نشد ، اون وقت چی ؟ اصلا این حرفا رو ول کن ! بیا لا اقل ماها یه خورده متفاوت باشیم . بیا ما بر عکس همه هر وقت عشقمون کشید ! بریم سفر ، حتی اگه همه چیز برامون جور نبود . حتی اگه از آسمون هم سنگ می بارید . حتی اگه طوفان بود ... اصلا همین الان بلند شو تا بریم . نمی دونم کجا ، هر جا که شد . دلم هوای سفر کرده ، اونم یه سفر توپ . آره بلند شو ، این هوای بهاری جون می ده برای مسافرت . اصلا هم نیازی نیست که برای اون تدارک ببینی . فقط بلند شو کوله پشتیت رو بردار تا بریم . باور کن که این کوله پشتی یه دنیا جا داره برای همه اون چیزهایی که من و تو می خواهیم تو این سفر داشته باشیم . پاشو دیگه چرا لفتش می دی ؟ اگه نجنبیم بهار تموم می شه و تابستون از راه می رسه و ما هم مثل بقیه می شیم . کوله پشتیم کوش ؟! داره دیر میشه . آها ایناهاش پیداش کردم من که حاضرم ، زود باش دیر شد ، بهار رفت ، بدو دیگه .

پ . ن : دوست من درسته که نوشته های زیبات امکان درج نظر نداره اما دلیل نمیشه که من پستای قشنگتو نخونم !!!

تقدیم به خواهر عزیزم . تولدت مبارک

little-blue-of-calm — Sat, 25 Apr 2009 15:23:50 GMT

سر راه که می آیی کمی ابرها را با دست کنار بزن ، با سر انگشتانت به نرمی .
سر راه که می آیی مشتی ستاره بچین ، از همان هایی که دم دست ترند .
سر راه که می آیی یک کف دست آفتاب هم با خودت بیاور .
سر راه که می آیی عطر محبوبه شب بیاور به قدر یک دم و به اندازه یک بازدم هم بوی یاس و رازقی .
سر راه که می آیی مرا صدا بزن . دستت پر است با این همه ره آورد . من به پیشوازت می آیم .
بیا در غروب یک روز بهاری . دراردیبهشت ماه . وقتی که هوای خانه پرازبوی رازقی وشب بو و یاس است.
بیا مثل نسیم که پیش از آنکه فکر کنی روی پوستت می نشیند .
بیا مثل رگبار بهاری که تا چشم بر هم بزنی لایه ای از شبنم بر پوستت می نشاند .

تقدیم به آیسا ناز ، کوچولوی دوست داشتنیمون

little-blue-of-calm — Sun, 15 Mar 2009 23:07:18 GMT

۱.

شاید رسیدن نوروز قبل از اینکه شادی و طراوت را به یادمون بندازه ، یاد آور یه چیزای دیگه باشه . چیزی که یه سنت بزرگ قدیمی ایرانیه . یه چیزی که خیلی از ما برای رسیدن هر چه زودتر اون روز شماری میکنیم . اگه تو هم مثل من و امثال من فکر می کنی ، رسیدن عید قبل از خودش باید تو رو به یاد چهارشنبه سوری بندازه . یه مراسم کاملا ایرانی که در ضمن اصیل بودنش خیلی هم امروزیه، "آتیش بازی" ! همه ش یه شب وقت داریم تا هر چی دلمون می خواد جیغ بزنیم ، سر و صدا کنیم و آتیش بسوزونیم . از یه ماه پیش ، هر جا یه تیکه چوب یا الوار دیدیم اونو برداشتیم و انبار کردیم واسه چهارشنبه سوری ، وای که چه کیفی داره آتیش روشن کردن و آتیش بازی . خودت حتما تا حالا بارها و بارها امتحان کردی . پریدن از روی آتیش و زردی من از تو و سرخی تو از من گفتن ، هر چند سال که داشته باشی و سنت هر چقدر که باشه . اصلا چهارشنبه سوری شب جوون شدنه . شبی که می تونی جوونی کنی و فریاد بزنی و از ته دل شاد باشی . خیلی از بزرگترا که تو این شب جوونی می کنن ، تعریف می کنن که شب های چهارشنبه سوری اونا یه چیزایی بیشتر از چهارشنبه سوری من و تو داشته . چیزهایی که خاطره ی اون پر رنگ تر از خاطرات من و تو از این مراسمه ، سیاه و سیاه بازی ، قاشق زنی و ... چه جوونایی که تو شب چهارشنبه سوری به مراد دلشون رسیدن و هنوز که هنوزه از نتیجه ی کارشون راضی هستن و لذت می برن ..... امسال هم آتیش روشن می کنیم و از روی اون می پریم ، سر و صدا ، شادی و جوونی می کنیم ، می خوایم این یه شب رو حداقل جوونی کنیم تا چهارشنبه سوری امسال ما هم جزو خاطرات خوب من و تو بشه . پس یادت نره که تو هم از روی آتیش بپری و از ته دل بگی : زردی من از تو سرخی تو از من ، اما خواهش می کنم فقط از روی آتیش بپر ، یادت باشه همون طور که حق شاد بودن رو برای خودمون قائلیم و دوست داریم که جوونی کنیم نباید دیگرون رو هم فراموش کنیم . نباید با کارهای عجیب و شوخی های خطرناک ( ترقه زدن و نارنجک دستی و ... ) و بچه بازی ، شادی و آرامش رو از دیگرون بگیریم . پس بازم میگم و خواهش می کنم که فقط از روی آتیش بپر و با صدای بلند بگو : زردی من از تو سرخی تو از من .

۲ .

بوی عیدی بوی توپ بوی کاغذ رنگی

بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو

بوی یاس جا نماز ترمه مادر بزرگ

با اینا زمستونو سر می کنم با اینا خستگیمو در می کنم

شادی شکستن قلک پول

وحشت کم شدن سکه عیدی از شمردن زیاد

بوی اسکناس تا نخورده لای کتاب

با اینا زمستونو سر می کنم با اینا خستگیمو در می کنم

فکر قاشق زدن دختر ناز چشم سیاه

شوق یک خیز بلند از روی بوته های نور

برق کفش جفت شده تو گنجه ها

با اینا زمستونو سر می کنم با اینا خستگیمو در می کنم

عشق یک ستاره ساختن با دولک

ترس نا تموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه

بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب

با اینا زمستونو سر می کنم با اینا خستگیمو در می کنم

بوی باغچه بوی حوض عطر خوب نذری

شب جمعه پی فانوس توی کوچه گم شدن

توی جوی لاجوردی هوس یه آب تنی

با اینا زمستونو سر می کنم با اینا خستگیمو در می کنم با اینا بهار رو باور می کنم

پی نوشت : پیشاپیش نوروز ۸۸ را تبریک عرض میکنم و امیدوارم سال جدید سالی سرشار از شادکامی ، پیروزی و تندرستی برای شما دوستان عزیزم و خانواده های محترمتون باشه .

پی نوشت ۲ : www.setadiha.persianblog.ir آدرس وبلاگ گروهی ما

little-blue-of-calm — Fri, 06 Mar 2009 21:21:18 GMT

در صدایت نیرویی وجود دارد که قلبم را می لرزاند و مرا از خود جدا می کند و روحم را در فضایی بی حد و اندازه به پرواز در می آورد و هستی را به صورت یک رویا نشانم می دهد . در صدایت سحری عجیب است که احساساتم را بر می انگیزد و این همان موسیقی کلام توست . نغمه سر دادی و لبخندی نثارم کردی . نغمه هایت را شنیدم و به واژه ها و جملات موزونی که از دهانت بیرون آمد گوش فرا دادم . من تو را با چشم گوش هایم مشاهده کردم و آهنگ درونت مرا از جوهر کلامت بی نیاز ساخت .

زمزمه های فرح بخش و شادی هستند که تو را به وجد می آورند و قلبت را در میان سینه ات به رقص وا می دارد . نغمه های آسمانی به گوش تو می رسد و اشک داغی را از دیدگانت بیرون می آورد و لبخندی را در میان لبهایت آشکار می سازد .

تو به دنیا آمدی و زبان موسیقی از آسمان برای تو وحی گردید . زبانی که مانند زبان های دیگر نیست بلکه از درون قلب با قلب سخن می گوید و آن سخن دلهاست .

امید جان تولدت مبارک .

تقدیم به کیانوش ، رضا ( تهرانی ) و غروب عزیز ، تولدتان مبارک

little-blue-of-calm — Sun, 22 Feb 2009 19:45:43 GMT

از ورای هر چه نیلگون نقره فام سوار بر تورق نفس های گرم و پر رنگ خدا شهابی دیگر درخشید و رها شد ، خورشید نتابیده سرخ شد و بدون شک زمین رقصید ، و این براده های شور و شوق وصف ناپذیر من است که می بارد بر دل آسمان . چگونه می توانم پنهانشان کنم ، مگر می شود ؟

تو حضوری سبزی همانکه می شناسمش بی تاب و پر از هق هق باران . دیده می شوی ، خوانده می شوی و لمست می کنم از اعماق . آشکارا و زلال و دل ما تنها به همین خوش است که تو را داریم . ببار ای سرود ابری و طراوت بخش این روزهای اسفندی مان باش و بمان تا همیشه خدا .

تقدیم به اسفندی هایمان به آنان که کاملا بهاری اند و پر شکوه . تقدیم به آنهایی که با قدم گذاشتن بر این دنیا سخاوتمندانه طبق های نور و غزل به دست نسیم سپردند تا موزون و بی کلام دل بی تاب زمینیان را نوازش دهند و روی بی رنگ مهتاب را گلگون سازند .

تقدیم به غروب عزیز که بی تردید طلوع تمام مهربانی هاست و مصداق بی بدیل تبلور نور و رنگ . تقدیم به زلال روشنی که با پاکدلی تمام قصور و کوتاهی ما را نا دیده گرفت .

از طرف : فریبا ،فرشیده ، آزاده ، سعید ، امید ، مسعود ، مرضیه